به آکادمی آتی نگر خوش آمدید

اسفند ۲۴, ۱۳۹۴ | دیدگاه‌ها: بدون دیدگاه
به این مقاله امتیاز بدهید

 

قسمت اول – معرفی

مجازی سازی در واقع لایه ای مفهمومی از سطح نرم افزار است که بواسطه امکاناتی خاص قابلیت ایجاد سیستم عامل های متعدد٬ دسکتاپ های مختلف و نرم افزارهای جداگانه را بروی یک دستگاه با یک مجموعه مشخص از امکانات سخت افزاری را فراهم می آورد. مجازی سازی در سالهای اخیر توجهات زیادی را به خود جلب کرده است و توانسته است تعداد زیادی از صاحبان سرورها در سازمان ها را متقاعد کند که به جای استفاده از تعداد زیادی سخت افزار برای تعدادی سیستم عامل و یا اپلیکیشن٬ از یک دستگاه با قابلیت ایجاد چندین سیستم عامل استفاده کند. مدیران در واقع از این بستر برای پاسخ به نیازهای در حال رشدشان و همچنین افزایش کارایی و بهره وری زیر ساخت هایشان استفاده میکردند.

 

وقتی حرف از مجازی سازی به میان می آید٬ بیشتر کاربران به یاد مجازی سازی سرور ها می افتند. هرچند مجازی سازی سرور ها بخش مهمی از دنیای مجازی سازی است٬ اما قابلیت ها و استفاده از آن به این جا ختم نمیشود. از انواع مجازی سازی میتوان به این موارد اشاره کرد:

 

مجازی سازی سرورها (Server Virtualization): رایج ترین و معروفترین نوع مجازی سازی است. در این روش سرورهایی نظیر Windows Server به صورت مجازی نصب میشوند. شاید تعداد متعددی سرور روی یک دستگاه نصب و راه اندازی شوند.

مجازی سازی دسکتاپ ها (Desktop Virtualization): مجازی سازی دسکتاپ ها در واقع ایجاد دسکتاپ های متعدد بروی یک ماشین است که کاربران میتوانند به هر تعداد که نیاز دارند از طریق شبکه LAN و WAN و اینتنرنت دسترسی داشته باشند.

مجازی سازی شبکه (Network Virtualization): در این مجازی سازی در واقع یک شبکه کامل مجازی سازی میشود. سوئیج ها٬ روترها٬ فایروال ها و بسیاری از دستگاه ها میتوانند به شکل مجازی ایجاد شوند. این شبکه ها به SDN یا Software Defined Networking معروف هستند. در شبکه های مجازی٬ SDN ها تصمیمات هوشمندانه در زمینه ترافیک میگیرند. در حالیکه در شبکه های عادی٬ تنها ترافیک بر اساس قواعد موجود عبور داده میشوند.

 

مطالب مرتبط:  بدافزار Nymaim همچنان قربانی می‌گیرد + راه‌حل

مجازی سازی نرم افزارها (Application Virtualization): در این روش به جای ماشین های مجازی و یا دسکتاپ های مجازی٬ اپلیکیشن ها هستند که مجازی میشوند. هر کاربر به طور مستقل میتواند به واسه ابزارهایی که روی هر کلاینت و بروی OS آنها نصب میشود٬ یک یا چند اپلیکیشن را که روی سروری دیگر نصب است را دریافت کنند.

 

با وجود انواع مختلف مجازی سازی که در مورد آنها بحث شد٬‌ مجازی سازی روی سرورها رایج ترین نوع مجازی سازی است. همانطوریکه اشاره شد٬ مجازی سرور در واقع تبدیل یک ماشین سخت افزاری به تعداد زیادی سرور مجازی است که هریک از ماشین های مجازی میتوانند سیستم عامل خود را داشته باشند. عنصر اصلی در مجازی سازی سرور HyperVisor است. این قسمت یک لایه باریک است که بین سخت افزار و ماشین های مجازی شده قرار میگرد و پل ارتباطی آنهاست. در واقع Hypervisor درخواست های ماشین های مجازی را به سخت افزار رسانده و میتواند CPU, RAM,Hard و سایر نیازمندی های سخت افزاری را برای هر ماشین مدیریت کند.

 

در عمل دو نوع HyperVisor وجود دارد:

نوع اول: این نوع از Hypervisor در سرورهای Bare Metal نصب میشوند. این واسط ها مستقیم روی سخت افزار بوده و تعداد متعددی ماشین مجازی را با توجه به امکانات سخت افزار مدیریت میکنند. از نمونه های این سامانه میتوان به محصولاتی نظیر Hyper-V Microsoft, ESX VMWare, Citrix XenServer اشاره کرد.

نوع دوم: این نوع روی یک سرور و بروی سیستم عامل آن بارگذاری شده و منابع را از طریق سیستم عامل مدیریت میکند. از این محصولات میتوان به VMWare WorkStation, SWSoft’s Parallel  و غیره اشاره کرد.

 

ادامه این مطلب را در مقالات بعدی بخوانید

مارا در کانال تلگرام همراهی کنید   www.telegram.me/lanaccounting

 

“شما میتوانید این مقاله را بدون هیچ گونه تغییری و با ذکر نام وب سایت شرکت آتی نگر در هر کجا که تمایل دارید منتشر کنید. حقوق انتشار این مطلب برای شرکت آتی نگر محفوظ است.”

نظرات

اولین کسی باشید که نظر می دهد!

نام شما *:
ایمیل *:
با عضویت در خبرنامه از آخرین مقاله های مربوط به شبکه و تخفیف های تجهیزات شبکه با اطلاع شوید: